درحالی که سدهای تهران در وضعیت «آب مرده یا آب غیرقابل برداشت» قرار دارند، انتشار گزارشها درباره خشک شدن کامل سد ماملو، نگرانیهای جدی درباره تامین آب شرق و جنوب تهران ایجاد کرده است. از جمله دلایل خشک شدن این سد علاوه بر کاهش بارشها، ورود پسابهای صنعتی و فاضلاب شهری و افزایش مصرف است.
به گزارش فرارو، سد ماملو که طی سالهای اخیر به یکی از آخرین امیدهای تامین آب شرب شرق تهران، ورامین و پاکدشت تبدیل شده، اکنون در آستانه خشکی کامل قرار دارد. این سد در حدود ۳۰ کیلومتری شرق تهران، در نزدیکی روستای ماملو و روی رودخانههای جاجرود و تار (که از دامنههای دماوند سرچشمه میگیرند) ساخته شده است. سد ماملو در کنار چهار سد دیگر (لار، لتیان، امیرکبیر و طالقان) نقش مهمی در تامین آب شرب جنوب و شرق تهران، آبیاری زمینهای کشاورزی در دشت ورامین و تولید برق ایفا میکند. با خشک شدن تدریجی سدهای لار و لتیان و کاهش ۳۸ تا ۴۰ درصدی ذخایر آبی در سدهای تهران نسبت به سال گذشته، توجه به ماملو بیش از پیش افزایش یافته است.
در این سالها سد ماملو نقشی مهم در تامین آب شرب و کشاورزی شهرهایی چون پاکدشت، ورامین، قرچک و پیشوا داشته است.
البته هر چند شهرستان دماوند به علت واقع شدن در بالا دست این سد از آب آن هیچ سهمی ندارد ولی خشک شدن این سد بطور قطع می تواند پیامدهای زیست محیطی بسیاری را برای این شهرستان به همراه داشته باشد.
از آنجا که باد غالب در شهرستان دماوند از سمت جنوب غرب و درست از فراز دریاچه سد ماملو می گذرد خشک شدن دریاچه این سد که حاوی حجم بسیار زیادی خاک نرم ناشی از سیلاب های گاه و بی گاه در حوزه آبریز این سد می باشد می تواند هوای بخش های غربی و مرکزی شهرستان دماوند بخصوص مناطق رودهن و گیلاوند را تحت تاثیرات منفی خود قرار دهد و موجب آلودگی هوا در این مناطق گردد.
متاسفانه عواقب خشکسالی پنج ساله در ایران روز به روز بیشتر نمایان می گردد و لذا بازنگری در سیاست های کلان زیست محیطی و حتی جمعیتی بیش از پیش ضروری بنظر می رسد.
