خشکسالی ایران تقریباً وارد پنجمین سال خود شده و به جرات می توان گفت که در این پنج سال ، ایران بدترین و سخت ترین خشکسالی تاریخ خود را تجربه کرده است و پاییز سال ۱۴۰۴ خشک ترین و گرمترین پاییز تاریخ ایران (البته تا اینجای کار) بود و کسری بارش ها در برخی نقاط حتی تا ۹۰ درصد هم رسید و اغلب سدهای کشور به معنی واقعی کلمه به گل نشستند.
البته بارندگی های نیمه دوم آذرماه بویژه در جنوب و مرکز کشور اندکی از کسری بارش را جبران کرد و در معدود مناطقی در ۴۸ ساعت حتی به اندازه یک سال باران و برف بارید ولی این بارش های یک جا و به شکل رگباری بود و عموماً تبدیل به سیلاب شدند و تقریباً تاثری خاصی بر منابع آب های زیرزمینی نداشتند.
از آن سو هرچند طبق پیش بینی ها وضعیت بارش ها در سه ماهه زمستان بسیار بهتر از پاییز خواهد بود ولی این بارش ها بیش از نرمال فصلی نخواهند بود و قطعاً جبران کننده کسری بارش های چند ساله اخیر نمی باشند ضمن اینکه مطابق پیش بینی ها بارش های بهاری نیز در محدوده نرمال با گرایش به کمتر از نرمال خواهند بود و دوره گرم و خشک نیز حدود یک ماه زودتر در نیمه شمالی کشور آغاز می گردد لذا می توان نتیجه گرفت که کشور ما حداقل تا پایان تابستان سال آینده در شرائط خشکسالی باقی خواهد ماند.
البته با توجه به اینکه احتمالاً ما در سال آینده با پدیده دور پیوند النینو در اقیانوس آرام مواجه هستیم این احتمال وجود دارد که بارش ها در پاییز و زمستان سال آینده از سال جاری بهتر باشد ولی تا زمان تثبیت این پیش بینی ها نمی توان روی خروج قطعی از موقعیت خشکسالی مزمن موجود ، حساب باز کرد.
نکته حائز اهمیت در رابطه با منطقه ما (آبسرد دماوند) این است که بارش های زمستانه و بهاره در منطقه ما متاسفانه کمتر از نرمال پیش بینی شده اند و حتی کاهش بارش های بهاری سال آینده بسیار بیشتر از سال جاری خواهد بود و گرمای تابستانه نیز در منطقه ما زودتر از بهار و تابستان گذشته شروع خواهد شد و به احتمال زیاد ، آلبالو و گیلاس منطقه ما قبل از شروع تابستان خواهند رسید.
به هر روی فعلاً و تا اطلاع ثانوی فلات ایران و بویژه باند شمالی کشور و منطقه ما درگیر خشکسالی خواهد بود و به ناچار باید در مصرف آب بیش از پیش صرفه جویی کرد.
