سالهاست که واژه تولید از فرهنگ لغات شهر آبسرد حذف شده است و در این شهر دیگر کسی به دنبال تولید نیست.
در آبسرد اگر کسب و کاری است فقط و فقط حول محور خرید و فروش زمین و باغ و ساخت و ساز ویلا می چرخد و اگر هم تولیدی هم باشد نهایتاً تولید بلوک سیمانی است وما در آبسرد حتی آجر و سیمان و ماسه را هم از شهرهای مجاور وارد می کنیم و در حوزه کشاورزی نیز ۹۰ درصد گل ها و نهال های موجود در نهالستان های آبسرد تولید مناطق دیگر است و با قاطعیت می توان گفت که در شهر آبسرد به جزء یک واحد ریسندگی و چند تولیدی پوشاک و چند بلوک زنی نصفه و نیمه و چند سبد سازی نیمه تعطیل تولیدی دیگری وجود ندارد.این در حالی است که از هر ۱۰ واحد صنفی دایر در شهر آبسرد حداقل ۶ واحد صنفی دفتر مشاور املاک و یا دفتر پیمانکاری است و تقریباً ۹۰ درصد اقتصاد این شهر به دلالی املاک و مستغلات و ساخت و ساز وابسته است.
حال در این شهر بدون تولید که حتی الفبای تولید نیز سالهاست که از یاد مردم رفته ،قرار است «کارگروه اقتصادی» بمنظور «سرمایه گذاری برای تولید» تشکیل گردد.
هر چند ایده اولیه تشکیل کارگروه اقتصادی چند ماه پیش و توسط حجت الاسلام والمسلمین امیرحسین ظاهری امام جمعه منطقه آبسرد مطرح شده بود ولی با توجه به فرمایشات مقام معظم رهبری و تعیین شعار«سرمایهگذاری برای تولید» به عنوان نقشه راه سال ۱۴۰۴ در اولین نماز جمعه سال ۱۴۰۴ بصورت رسمی از این ایده رونمایی شد.
در همین خصوص حجت الاسلام والمسلمین امیرحسین ظاهری امام جمعه منطقه آبسرد اظهارداشتند: نسبت به بیانات حکیمانهای که رهبر عظیم الشأن انقلاب در پیام نوروزی داشتند که چراغ راهی برای همگان در سال آینده است، این نکته را عرض کنم که اقتصاد برای رهبر عزیزمان یک دغدغه بسیار مهم است.
راه مقابله با این نقشهی شوم فقط یک چیز و آن «سرمایهگذاری برای تولید» است. مسئولین ما باید اعتماد مردم را برای این سرمایهگذاری جلب کنند.
اما ما مردم منطقه آبسرد هم به سهم خودمان برای محقق شدن این شعار و برای لبیکگویی به فرمان رهبر جامعه و قدم برداشتن در مسیری که ایشان نسبت به آن دغدغه دارند، هر کاری که از دستمان بر بیاید انجام میدهیم و انشاءالله در همین راستا به زودی «کارگروه اقتصادی» نیز تشکیل خواهد شد تا با حضور مسئولین امر و صاحبنظران بتوانیم در راستای تحقق شعار سال و بالنده شدن اقتصاد در منطقه آبسرد، به قدر توانمان قدم برداریم.
حال سئوال این است که در شهری مثل آبسرد که در آن نه کسی به دنبال سرمایه گذاری در تولید است و نه انگیزه ای برای تولید وجود دارد و حتی الفبای تولید نیز در این شهر از یاد مردم آن رفته است چگونه می توان سرمایه های سرگردان را به سوی تولید هدایت نمود؟
در شهری که دلالی شغل اول و آخر مردم آن است و حتی آجر ، گچ ، سیمان و ماسه مصرفی در ساخت و سازهای آن هم از شهرهای دور و نزدیک تامین می گردد و در حوزه کشاورزی نیز بوته و نهال آن از شمال و کرج و کود دامی آن از ورامین و نشاء فلفل و بادمجان آن از پاکدشت و… وارد می گردد و نقدینگی مردم یا بصورت طلا است و یا حساب اندوخته و در بانک ها و صندوق های مالی ، تولید در کجای داستان جای دارد و قرار است کدام نقدینگی در کدام امر تولیدی سرمایه گذاری گردد؟
نکته اینجاست که در آبسرد هیچ فرصتی برای تولید وجود ندارد و فرهنگ سرمایه گذاری در بخش های مولد اقتصادی نظیر بورس نیز در شهر آبسرد وجود نداشته و مردم این شهر ترجیح می دهند به جای درگیر شدن در فعالیت های پر خطری نظیر تولیدات صنعتی و معدنی و یا سرمایه گذاری در بورس، سرمایه خود را در بخش دلالی املاک و مستغلات و بویژه زمین و ویلا سرمایه گذاری نمایند لذا تا زمانیکه ریشه های فرهنگی «اقتصاد تولید محور» در این شهر ترویج و تقویت نگردد امیدی به موفقیت کارگروه اقتصادی در این شهر نبوده و شعار «سرمایهگذاری برای تولید» در شهر آبسرد در حد یک شعار باقی خواهد ماند.
