در حالی که ۸۸ درصد از منابع ارزشمند آب شیرین کشور در بخش کشاورزی مصرف و یا به عبارت بهتر تلف می گردد ، ولی به نظر می رسد وزارت جهادکشاورزی به عنوان متولی بخش کشاورزی کشور تاکنون هیچ برنامه ای برای اصلاح الگوی کشت در کشور نداشته و امروز که کفگیر منابع آبی کشور به تک دیگ رسیده ناگهان وزارت جهادکشاورزی از خواب غفلت چندین و چند ساله برخواسته و قصد در اصلاح و ابلاغ الگوی کشت به کشاورزان دارد !
در همین رابطه غلامرضا نوری قزلجه عصر پنجشنبه ۳۰ مرداد در حاشیه بازدید از باغات زیتون شهرستان رودبار گفت: بیشترین حجم آب در بخش کشاورزی مصرف می شود و کشاورزی بدون آب در اقلیم ما به جایی نمی رسد؛ لذا باید نسبت به قطره قطره آب خیلی حساس باشیم.
نوری منابع آب را تمام شدنی دانست و بیان کرد: با استفاده بیش از حد از منابع آبی، با بحران آب مواجه شده ایم و باید مصرف بهینه را در دستور کار قرار دهیم.
وی میزان تولید محصولات کشاورزی در ایران را به ازای هر یک مترمکعب آب، ۱.۳ کیلوگرم دانست که در کشورهای پیشرو بین ۲.۵ تا سه کیلوگرم است و متذکر شد: باید با مصرف درست آب، تولید را به ۲.۵ کیلوگرم برسانیم تا زمینه خودکفایی در بخش کشاورزی را فراهم و به تامین امنیت غذایی برای نسل های آینده کمک کنیم.
وزیر جهاد کشاورزی همچنین بر ضرورت توجه به الگوی کشت تاکید کرد و افزود: به زودی الگوی کشت به استان ها ابلاغ می شود تا برنامه ریزی درست درباره منابع آبی و میزان مصرف آب و میزان تولید محصولات کشاورزی و صادرات و تامین نیاز کشور و کشاورزی اقتصادی انجام شود.
نکته قابل تامل در سخنان وزیر کشاورزی تاکید دوباره ایشان بر موضوع خودکفایی محصولات کشاورزی بدون توجه به ویژگی های اقلیمی ایران بود و این موضوع در حالی مطرح می گردد که تقریباً در هیچ کجای دنیال گندم به شکل آبی کشت نمی گردد و هیچ کشوری حاضر نیست آب گران بهای خود را صرف تولید کالایی کند که در مناطق دیگر دیگر جهان به شکل دیم و در حجم کلان و با قیمت تمام شده اندک تولید می گردد.
از سوی دیگر اصلاح الگوی کشت با توجه توسعه باغداری ناسازگار با اقلیم مناطق طی سالهای گذشته در بسیاری از نقاط کشور (حداقل در کوتاه مدت) غیر ممکن می باشد چرا که بسیاری از باغات ناسازگار با اقلیم هم اکنون به مرحله بهره برداری تجاری رسیده اند و واکاری درختان این باغات با ارقام سازگار با اقلیم چندین سال زمان می برد و در شرائط سخت اقتصادی حال حاضر کشور تحمیل چنین خواب سرمایه ای به باغداران عملاً غیر ممکن می باشد.
برای مثال جایگزینی محصولات خشک پسندی مانند پسته و انگور و بادام با محصولات آب دوستی همانند هلو و شلیل و سیب و گیلاس بطور میانگین ۱۰ سال زمان جهت به محصول رسیدن درختان نیاز دارد که تحمیل ۱۰ سال عدم بهره برداری اقتصادی از باغ به کشاورزان عملاً امکانپذیر نیست.
