زمستان سال ۱۴۰۳ زمستانی سرد و خشک بود و در اغلب نقاط کشور و بویژه در ارتفاعات البرز و زاگرس ، کاهش چشمگیر میزان بارش ها نسبت به میانگین فصلی کاملاً مشهود و چشمگیر بود و این در حالی است که متاسفانه چشم انداز بهار نیز بهتر از این زمستان سرد و کم بارش نمی باشد و همین مساله در کنار کسری انباشته بارش ها از سالهای قبل شرائط آبی کشور را بیش از پیش پیچیده نموده است.
منطقه آبسرد دماوند نیز که سالهاست با خشکسالی مزمن و کاهش ذخایر آب های زیر زمینی دست به گریبان است قطعاً در تابستان ۱۴۰۴ روزهای بسیار سختی را پیش روی خود خواهد داشت و اگر از هم اکنون به فکر راه حلی برای معضل آب منطقه نباشیم قطعاً در روزهای پایانی تابستان آینده بسیاری از چاه های آب منطقه از مدار خارج خواهند شد و حتی دست مالکین چاه های غیرمجاز و سارقین آب هم دیگر به آب نخواهد رسید و سرمایه گذاری های بعضاً چند صد میلیونی آنها هم با شکست مواجه خواهد شد.
همانگونه که می دانید در منطقه آبسرد دماوند حدود ۸۵ درصد آب در بخش کشاورزی،باغداری و آبیاری فضای سبز مصرف می گردد و از سوی دیگر عمده مصرف آب کشاورزی در منطقه آبسرد بوسیله بهره برداران افغان صورت می گیرد و اگر این بهره برداران مدیریت نشوند قطعاً تا چند سال دیگر اثری از آب در منطقه آبسرد باقی نخواهد ماند.
بهره برداران افغان که تماماً مستاجر اراضی زراعی هستند جهت کسب حداکثر منفعت در طول دوره کوتاه کشت تابستانه اقدام به کاشت محصولات جالیزی آب پسند نظیر خیار و کدو و انواع لوبیا و گل های شاخه بریده نظیر گلایول و لیلیوم می نمایند و با آبیاری دائمی این محصولات فشاری خرد کننده را بر منابع آب منطقه وارد می آورند.
از سوی دیگر تقریباً صد در صد چاه های غیرمجاز منطقه آبسرد بوسیله چاه کن های افغان حفر می گردد و این چاه کن های افغان ، نقش معاون و تسهیل کننده جرم حفر چاه غیر مجاز را برای برخی خوش نشین های طماع و قانون شکن بازی می کنند.
به عبارتی هر جا که سخن از اتلاف آب است نام اتباع افغان می درخشد.
از سوی دیگر اغلب باغات منطقه آبسرد دماوند نیز به کاشت محصولات آب پسندی نظیر سیب و گلابی و گیلاس و هلو و… اختصاص یافته و اینگونه محصولات و بویژه سیب درختی بیشترین میزان مصرف آب در بخش باغداری را دارد و این در حالی است که محصولات خشک پسندی نظیر انگور و بادام دیرگل به نسبت حدود یک سوم درختان سیب پائیزه و یک دهم محصولات جالیزی و گل شاخه بریده مصرف آب دارند و لذا با تغییر الگوی کشت از محصولات جالیزی و درختان آب پسند به انواع انگور مقاوم به سرما (واریته های کشت شده در استان های همدان،زنجان،کردستان و آذربایجان های شرقی و غربی) و بادام دیرگل (واریته های کشت شده در استان های چهارمحال و بختیاری و غرب استان اصفهان) و همچنین کاشت انواع گل محمدی و سایر محصولات خشک پسند می توان مصرف آب کشاورزی منطقه را تا حدود ۶۰ درصد کاهش داد و همین اندک منابع آب را برای سالیان بعد حفظ نمود.
البته این مهم محقق نمی گردد مگر با همکاری مردم و مسئولان و از همه مهمتر با نظارت و پایش مستمر الگوی کشت بوسیله بهره برداران افغان از سوی مالکین زمین های کشاورزی (اراضی اجاره ای) و دفتر ترویج اداره جهادکشاورزی و شوراهای اسلامی شهر و روستا و همچنین نظارت مردمی بر نحوه فعالیت حفاران و مقنی های افغان و خوش نشین ها و جلوگیری از حفر چاه های غیرمجاز بوسیله آنها در ویلاهای خوش نشینان.
